พระสมเด็จพระนางพญา พิมพ์สังฆาฏิ กรุวัดนางพญา จังหวัดพิษณุโลก

พระสมเด็จพระนางพญา พิมพ์สังฆาฏิ กรุวัดนางพญา จังหวัดพิษณุโลก จัดเป็นหนึ่งในพิมพ์มาตรฐาน (พิมพ์กลาง) ของพระชุดเบญจภาคี สันนิษฐานว่าสร้างโดยพระวิสุทธิกษัตรีย์ พระมเหสีของพระมหาธรรมราชา และพระราชมารดาของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ช่วงปี พ.ศ. 2090 - 2100 เพื่อถวายเป็นพุทธบูชาแด่สมเด็จพระสุริโยทัย
จุดสังเกตและตำหนิสำคัญในแม่พิมพ์
พิมพ์ทรงสามเหลี่ยม: พระประธานประทับนั่งปางมารวิชัย ไม่มีฐานรองรับองค์พระ
พิมพ์สวมชฎา: ในอดีตเรียกว่า "พิมพ์สวมชฎา" เนื่องจากเส้นครอบพระเศียรและพระกรรณ (หู) ที่หนาใหญ่เชื่อมต่อกับพระเกศ มองดูลักษณะคล้ายองค์พระกำลังสวมชฎา
เส้นสังฆาฏิหนาเด่นชัด: มีเส้นสังฆาฏิเป็นลำหนาพาดกลางพระอุระ (หน้าอก) ยาวลงมาอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเป็นที่มาของชื่อพิมพ์
พระอุระและพระพาหา: พระอุระผึ่งผาย ลำแขน (พระพาหา) ด้านซ้ายขององค์พระทอดศอกโค้งมนเข้าหาลำตัว ส่วนพระหัตถ์ขวาวางพาดลงบนหัวเข่า
เนื้อดินเผา: เนื้อพระเป็นดินเผาผสมดินมวลสารศักดิ์สิทธิ์ มักปรากฏแร่กรวด เม็ดทราย และรอยเหี่ยวย่นตามธรรมชาติของพระกรุอายุหลายร้อยปี
พุทธคุณ
เด่นด้านเมตตามหานิยม แคล้วคลาดปลอดภัย มหาอุด และเสริมโชคลาภบารมี เหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ต้องการเสริมอำนาจบารมีในการปกครองหรือบริหารงาน